اشعار

به نام آب، به نـام فـرات نـام شـما            من آفـریده شدم كه كـنم سلام شما

نوشته‌اند به روی جبین ما دو نفر            شما غـلام حسین و منم غـلام شما

خوشا به حال پر و بال این كبوترها            گهی به بام حسین و گهی به بام شما

تو آن همیشه امامی و ما همان مأموم            به قـامـتی كه گرفـتـیم با قـیام شما

تو ماه بودی و نزدیك آب‌ها كه شدی            تمام علـقـمه پا شد به احـترام شما

هزار باده، هزاران پیاله می‌روئید            همین‌که تیر رسید و شكست جام شما

همین‌که نالۀ ادراك اخایـتان پیچـید            شكست قـامت طـوبـائی امـام شما

مسیر علقمه را بوی انكسار گرفت            چه حس بی‌رمقی بود در كلام شما

به حال‌وروز بلندای تو چه آوردند            تمام علقـمـه پر گشته از تمامِ شما

بادِ سرگردان خبر از های وهویم را نبر            پیش من یک لحظه نامی از عدویم را نبر

از غضب لبریز کرده این امان‌نامه مرا            اسمی از خـشـمِ سـپـاهِ روبـرویم را نبر

آمدم ای موج! جانِ من بگو طفلِ رباب            می‌شود سیراب؟! شوقِ جستجویم را نبر

دوست دارم بازگردم خیمه با دستانِ پُر            ای کمان! ای تیر! با خود آرزویم را نبر

جانِ سقّا آب را محکم در آغوشت بگیر            مشکِ پاره! با خجالت رنگ و رویَم را نبر

شرم دارم از تـرک‌هایِ لبانِ کوچـکـش            لااقـل پـیـش رقــیــه آبـــرویــم را نـبــر

آب را بر آب پاشیدم ولی سمت حـسـین            تشنه جان دادم! پـیـامی از گلویم را نبر

علـقـمه!...هرگز برای مادرم ام البنین-            لحظه‌ای حتی خبر از خونِ مویم را نبر!

مـاه قـبـیـلـه جـلـوۀ تـابـان گـرفـتـه بـود            یک کهکشان ستاره به دامان گرفته بود

بر دوش، مشک خالی و در چشم، خیل اشک            زینب بـرای بـدرقـه قـرآن گـرفـتـه بود

در کاسه‌های خالی طفلان، عطش وزید            در چـشـم‌هـای بدرقه، باران گرفته بود

حـالا فـرات مـانـده و سـقـا و مشک او            موج نـگـاه عـلـقـمـه سـامـان گرفته بود

مشکش پُرآب کرد، به صحرا شتاب کرد            دریا به دوش داشت، عمو "جان" گرفته بود

در راه خـیـمـه‌گـاه، امـانـش نـمی‌دهـنـد            بی‌دست بود و مشک به دندان گرفته بود

تیری به مشک خورد، عمو از کمر شکست            با یک عـمـود، واقعه پـایـان گرفته بود

تـمـام دشـت پُـر از ردّ پـای دریـا شد            صدای علقمه آمد، گل از گلش وا شد

فرات دست به سیـنه بـلـند شد از جـا            فـرات خـیـره بـه قـد بـلـنـد سـقـا شـد

چقدر موج به لب‌های او تعارف کرد            و سر گذاشت به پایش، پُر از تمنّا شد

چکید قطرۀ اشکش به روی دامن آب            هزار موج عـطش در فـرات پیدا شد

چه شد که قلب زمان ایستاد آن لحظه            ستاره‌های جهـان اشک آسـمان‌ها شد

همین که تیر به نزدیک مشک او آمد            دعای عـلـقـمـه یا کاشـف البـلایـا شد

شکست پشت تمام جهان شبیه حسین            جهان گـرفت و گـمانم معـاد برپا شد

حسین اشک خدا بود و روی خاک افتاد            نسیم گـریۀ او روضه‌خـوان دنیـا شد

زمان شکسته‌شکسته به خیمه آمد و گفت:            حسـین، داغ بـرادر که دید، تنهـا شد

نسـیم روضه وزیـدن گـرفت در مویت            غروب می‌چکـد از تـارهای گـیـسویت

کنار خیمه به من رو زدی، چگونه شده‌ست            کـنـار عـلـقـمـه افـتاده بر زمـین رویت

هـنوز هم که تو در فکـر احـتـرام منی            بس است این همه سختی مده به بازویت

کجاست جای لـبم روی مـاه پـیـشـانیت            چـقـدر فـاصـلـه افـتـاده بـیـن ابـرویـت

چه عـطر یاس نـجـیبی گرفته‌ای انگار            نـشـسـتـه مـادر پهـلـو شکـسته پهلویت

گـوش کن گوش، صدای نـفـسی می‌آید            مَشک بر دوش، از آن دور، کسی می‌آید

کیست این مرد که این‌گونه به دشمن زده است؟            که ز هر گوشه، صدای جـرسی می‌آید

این‌قَـدَر مـوج نـزن در عـطشِ دیدن او            آخر، ای عـلـقـمـه! فـریـادرسی می‌آیـد

بس‌که خفتند در این بادیه گلگـون‌کفنان            «موسی این‌جا به امـید قَـبـَسی می‌آید»

سیّدی بر کمرش، شال عـزا می‌پـیـچـد            گـوئـیـا از ســر بـالـیـن کـسـی مـی‌آیــد

بعد پرپر شدن ساقی لب‌تـشنه، ز چـشم            اشک از دیده بسی رفت و بسی می‌آید

در وصف تو کس، روشن و خوانا ننوشته‌ست            ای هر که نویسد ز تو، گویا ننوشته‌ست!

آن مـاه بـدیـعـی که کـسی بـهـر بـیـانت            از معنی آن صورت زیـبا نـنـوشته‌ست

چون علقمه، کس در دل آن حسرت موّاج            با نثـر روان از لـب سـقـّا نـنـوشـته‌ست

یا شعر تری خوش‌تر از آن مشک گُهربار            با قـافـیـۀ خـشـکی لـب‌ها نـنـوشـته‌سـت

خونی که چکـید از قـلم دست عـلـم‌گـیر            جز شرح غم و غربت مولا ننوشته‌ست

جز چشم تو چشمی به ورق پارۀ مقـتل            با ذکر سـند، روضۀ زهـرا ننوشته‌ست

در کـربـبـلا روح تو تـلـمـیـح علی بود            از شیعه کسی آن‌همه شـیوا ننوشته‌ست

می‌خواند کسی یک‌به‌یک آیات علق را            زآن سجدۀ واجب، کسی اما ننوشته‌ست

فریاد زدی «اَدرک» و صد حیف که راوی            یک خط هم از آن شوق تماشا ننوشته‌ست

چون خون‌خدا ـ غم‌زده ـ با خط شکسته            سربسته، کسی مرثیه‌ات را ننوشته‌ست

گویی قـلـم ای اوج کـرامـات حـسـینی!            یک موج ز دریای تو حتی ننوشته‌ست

سال‌ها بر درگهت خدمتگزارم یا حسین            وین زمان بر لطف تو امّیدوارم یا حسین

مادرم بودت کنیز و من تو را هستم غلام            ای غـلامیّ تو تـاج افـتـخـارم یا حـسین

ای یدِ مشکل‌گشایت بر همه عالم محیط            مشکلی "لایَنحَل" افتاده به کارم یا حسین

تشنه‌گان در انتظار آب و من در پیش آب            غرقِ در خون، تاب ره رفتن ندارم یا حسین

اذن آب آوردنـم دادی ولی ممـکـن نـشد            زین جهت از پیشگاهت شرمسارم یا حسین

دشمن از تیغ جفا انداخت دستم را چو دید،            دست از دامانِ مهرت بر ندارم یا حسین

ای تو صاحب اختیارم رحمتی کز یک عمود            رفته از دل تاب و از کف اختیارم یا حسین

گر برادر خواندمت، بود از کمال اشتیاق            ورنه در کویت غلامی جان‌نثارم یا حسین

در ولادت دیده بگـشـودم به دامان عـلی            در شهادت سر به پایت می‌گذارم یا حسین

در حضورت گر نه برخیزم مرا معذور دار            چون که دیگر طاقتی بر جان ندارم یا حسین

بر "مؤید" الـتفـاتی کن به جان اکـبـرت            کز دلِ سوزان شد این سان سوگوارم یا حسین

دو چشم مست تو وقتی به ما نگاه انداخت            بـساط گـریـۀ ما را دوبـاره راه انداخت

گریز روضه به عباس خورد و مرثیه‌خوان            شرار شعـلۀ غـم را به کـوه کاه انداخت

رسید روضه به آنجـا که آب شد نایـاب            شکست بغض و نفس را به چنگ آه انداخت

عطش که شرم نمی‌کرد، تیر خواهش را            به سوی حـنجـر اطـفال بی‌پـناه انداخت

به ما سپرد عطش را، خودش به علقمه رفت            گرفت مشک و علم را به دوش ماه انداخت

به سـمـت عـلـقـمـه آمـد عـلی‌تـبـار یـلی            که مرگ را چه سراسیمه در سپاه انداخت

به هر طرف که روان شد، گریختند از او            هراس را به دل خـلق رو سیاه انداخت

چنان شبیه علی ضربه زد که دشمن را            میان سـاقـی و سـقـا به اشـتـبـاه انداخت

نـخـورد آب کـه او را زلال آب فــرات            به یاد اصغر مـعـصوم بی‌گـناه انداخـت

دریغ و درد عمودی رسید و یوسف را            از اوج ماه گرفت و به قعر چاه انداخت

امان از آن دم تلخی که گفت اخا ادرک            نگاه ملتـمسش را به خـیـمـه‌گاه انداخت

شده‌ست سهم فرات از خجالت آب شدن            عطش چشیدن و از تشنگی عذاب شدن

ابوالفضائل این خـانـواده شـرمـنـده‌ست            شده‌ست سهـم جـگـرها فقـط کباب شدن

عجب مقام رفیعی، که منحصر در اوست            شـهـیـدِ الـعـطـش کـودک ربــاب شــدن

به شأن او شهدا رشک بی‌حـساب بـرند            به رتـبـۀ "پـسـر فـاطـمـه" خطاب شدن

امانِ اهل زمین را امـان نـیـازی نیست            خوشا برای عـلـمـداری انـتـخـاب شـدن

مـحـال بـاشد از این آسـتـانـه نـومـیـدی            مـحال باشد از این آسـتان، جواب شدن

کـفـیـل حـوریـه‌هـا بـوده است یعـنی که            بـرای فـاطـمـیـات حــرم حـجـاب شـدن

دعـا کـنـد که شود پـیـش‌مـرگ زینب‌ها            دو دست، فـدیه کند وقت مستجاب شدن

خـبـر برای رقـیـه رسـیده از چـشـمـش            رواق آیــنـه در مـعـرض خـراب شـدن

گـمان که عاقـبت روی ماه او این است            عمود خوردن و در صحنِ عرش، قاب شدن

نـجـف بــرای عــزا آمـده کـنــار تـنـش            بـرای زائـر دسـتـان آن جـنـاب شدن...

تـابـیـد بــر آب، مـاهــتـابـی            در آب، قــدم زد، آفــتــابـی

گـفـتند: گرفـته آب در دست            راوی سخنی به جا نگفته‌ست

از ذهـن بـلـنـد این عـلـمدار            حتی نگذشت، فکـر این کار

این دست در آب؟ نه! خیال است            نزدیک دهان؟ مگو، محال است

لب تشنه حسین و تر لبانش؟            حـتـی نـگـذشت از گـمـانش

هیهات! اگر عـموی اصغـر            حـتی به خـیـال، لب کُـند تر

حتی نگـذشت از ضـمـیرش            سـیـراب بـبـیـنـدش، امیرش

ای بی‌خـبر از مـرام عباس!            این نـنـگ کجا و نـام عباس

کـی بـگـذرد از خـیـال دریا            نـوشـیــدن آب، قـبـل مـولا؟

سـقـای حرم! دوباره برخیز            منگر تو به مشک پاره، برخیز

این مشک، عمود اگر گذارد            انـــدازۀ اصـــغـــر آب دارد

برخاست عمو و مشک برداشت            افسوس! که آن عمود نگذاشت

ای بارگـه ادب، اباالـفـضل!            ای ساقی تشنه‌لب، اباالفضل!

از چهره، بکش نقاب امشب            مـاهی تو، بـیـا بـتاب امشب

بـنگـر قـمـرا! که بی‌قـراریم            داریـم تـو را و غـم نـداریـم

ای کـارگـشـای ارمــنـی‌هــا            سـوگـنـد دعــای ارمـنـی‌هـا

حق است که دارد این همه مست            دستی که دل از حسین برده ست

زنـجـیر فـراق، بـسـته ما را            بی دست، بگـیر دست ما را

حـیـدر نـسـبی، عـلی تباری            تـو وارث بـرق ذوالـفـقاری

ســقــا و بـــرادر حـسـیــنـی            دلــداده و دلــبــر حــسـیـنـی

احوال زمانه بس عجیب است            ای میر حرم! حرم غریب است

مائـیم و غـم و دعای عهدی            ای ماه عمو! بگو به مهدی:

عـالـم، هـمـه بـی‌قـرار اویند            عـمری‌ست در انتظار اویند

او که حسنی است در کرامت            تکرار حـسین، در شجـاعت

مـانـند عـلـی‌ست، هـیـبت او            مثل قـمـر اسـت، غـیرت او

ای دست گره‌گشا، اباالفضل!            یا عشق! دخیل یا اباالفضل!

کوفه به نامردی از یسار و یمین ریخت            بر سر مشکت قمر به مکر کمین ریخت

آب شـدی سـاقـی از خـجـالـت قـولت!            ای به فدای سرت که آب زمین ریخت

کـودک شـیــرخـواره مـیـل آب نـدارد            دل خـوری از مشک تو رُبـاب ندارد

چـشـم‌بـه‌راهـت نـشـسـتـه تا که بیـایی            عـشـق رقــیــه بـه تـو حـسـاب نـدارد

مـی‌رسـد از خـیـمـه‌هـا صـدای رقـیـه            «عَــمــی الـعـبـاس» آشـنــای رقــیــه

چـهـرۀ درهـم‌شـکـسته‌ات خـبرم کرد!            دل‌نـگــران گـشـتــه‌ای بــرای رقــیـه

بـغـض بـدی مـانـده در گلوی حسینت            گریه نـکـن مـرد! روبـروی حـسـینت

حـرمـلـه با هلهـله به سمت حرم رفت            در خـطـر افـتــاده آبــروی حـسـیـنـت

شــاه غــریـبـت بـبـیـن ســپــاه نــدارد            رفـتـن مـن بـی تـو خـیـمـه راه نـدارد

چـاره بـیـنـدیـش چـاره‌ســاز دو عـالـم            ایـن حـــرم مــحــتــرم پــنــاه نـــدارد

یک‌تـنـه یک لـشـکـری برای حسینت            بـعـد تو پـاشـیـده شـد قـوای حـسـیـنت

من که پس از تو رسـیـده‌ام دمِ گـودال            وای بـر احوال خـیـمـه‌های حـسـیـنت

رخصت از عشق گرفته است علم بردارد            یاعـلی گـفـتـه و شـمـشیر دو دم بردارد

خیمه‌ها سوز عطش داشت، پریشان می‌رفت            مشک بر شانۀ خود حضرت باران می‌رفت

کوفـیان بهت زده، محو رجـزخـوانی او            هـیـبت حـیـدری‌اش طلـعـت پیـشانی او

لشکر از غرش این شیر به تنگ آمده است            این جوان کیست که این‌گونه به جنگ آمده است؟

شده پُـرِ ولـولـه با هر قـدمش قـلب سپاه            گــفـت: لا حـــول و لا قــوة الا بــالــلـه

کـودکـان چـشـم به راهـنـد ولی آه، نـشد            آسمان تـیـره شد و صحـبتی از ماه نشد

دامن دختری از سوز چپاول می‌سوخت            باغبان از نفس افتاد، ولی گل می‌سوخت

هر گرفـتاری سراغ آستانـش را گرفت            رزق و روزیِ تمام خاندانش را گرفت

خوش به حالِ سائلی که سائلِ عباس شد            خوش به حال آن‌که از عباس نانش را گرفت

روزِ محشر دست‌هایش دستگیری می‌كند            دستِ خود را داد، دستِ دوستانش را گرفت

هیچ كس انـدازۀ عـبـاس شـرمـنـده نـشد            كربلا بدجـور از او امتحانش را گرفت

از خجالت آب شد، آب‌آورِ كـرب و بلا            عصرِ تاسوعا امان‌نامه امانش را گرفت

تیرها در پیكرش وقتِ زمین خوردن شكست            بس كه خون رفت از تنش، آخر توانش را گرفت

قـتـل او کار عـمـود آهـن و نـیـزه نبـود            تیرهایی که به مشکش خورد، جانش را گرفت

تـشـنگی بود ولی از طرف رود فـرات            رفت سـقـّا بـرسـانـد به لـب آب، حـیات

خوش به حال دل دریا که ابالفضل دو دست            بُرد در آب و نمود از لب او دفع ممات

وسط هلـهـلـه‌ها سـمـت حـرم بـازنگـرد            ای که رفتی ز حرم گرم سلام و صلوات

دل من آب شد ای حضرت سقا تو بخواه            من نم‌ مشک تو باشم، چه خوش است این درجات

به لب دارند دریاهای لب‌تشنه سلامت را            به دل دارند امـواج رها، مـاه تمامت را

علی را قُرّةُالعینی، همان فی مقعد صدقی            به نفـسی انتَ می‌داند بلـندای مقـامت را

به غم‌ها کاشف‌الکربی، ابالغوثی، ابالفضلی            که در سختی فراوان برده‌ام با بغض، نامت را

شکوه دست‌های تو، عمود خیمۀ دین شد            رساندی تا به فرداها و فرداها پیامت را

نه آب است این‌که چون جان عزیزش دوست می‌داری            به دندان می‌بری با مشک خود حرف امامت را

مشک برداشت که سیـراب کـند دریا را            رفـت تا تـشـنـگـی‌اش آب کـنـد دریـا را

آب روشن شد و عکـس قمر افتاد در آب            ماه می‌خـواست که مهـتـاب کند دریا را

تشنه می‌خواست بـبـیـند لـب او را دریا            پس نـنـوشـیـد که سـیـراب کـند دریـا را

کوفه شد علقـمه، شـقّ القـمری دیگر دید            مــاه افــتــاد که مـحـراب کـنـد دریـا را

تـا خجالت بکـشد، سرخ شود چهرۀ آب            زخـم می‌خـورد که خـوناب کند دریا را

ناگهـان مـوج برآمـد که رسید اقـیـانوس            تا در آغوش خودش خواب کند دریا را

آب مـهــریّــۀ گـل بــود والّا خــورشـیـد            در تـوان داشت که مرداب کـند دریا را

روی دست تو ندیـده است کسی دریا را            چون خدا خواست که نایاب کند دریا را

چو دید تشنۀ لب‌های خشک او دریاست            به آب خیره شد و ناله‌اش ز دل برخاست

که آب! از چه نگردیدی از خجالت آب؟            تو موج می‌زنی و تشنه یوسف زهراست

ز یک‌طرف تو زنی نعره از جگر در بحر            ز یک‌طرف به حرم بانگ العطش برپاست

قـسـم به فـاطـمه هرگز تو را نمی‌نـوشم            که در تو عکس لب خشک سیدالشهداست

ز خـون دیـدۀ من روی مـوج بنـویـسـید            که از تـمـامی اطـفـال تـشـنه‌تر سـقّاست

خدا گواست که با چشم خـویـشـتن دیـدم            سکینه را که لبش خشک و دیده‌اش دریاست

درون بحـر همه مـاهـیـان به هم گـویـند            حسین تشنه و سیراب وحشی صحراست

نوشته‌انـد به لب‌هـای خـشک من ز ازل            که تشنه‌کام گذشتن ز بحر، شیوۀ ماست

ز شـیــرخــواره بــرایـت پــیـــام آوردم            پیام داده که: ای آب! غیرت تو کجاست؟

صدای نـعـرۀ دریـا به گـوشِ جان بشنو            که موج آب هم این طُرفه بیت را گویاست

سـلام خـالـق مـنـّان سـلام خـیـرالـنــّاس            سلام خـیـل شـهـیدان به حضرت عبّاس

نـسـیـم آمـده با سـوز آه سـرد به خـیـمـه            نمانده است به جز رنگ و روی زرد به خیمه

شتافت سمت فرات و سکینه در دل خود گفت:            کمی بنوش عمو! تشنه برنگرد به خیمه

همینکه تیر به مشکش نشست، شد متحیر            نگاه کرد به مشک و نگاه کرد به خیمه

همینکه تیر به جشمش نشست هلهله برخاست            حواس تیر به مرد و حواس مرد به خیمه

نـگـاه کـوه به سـوی خـیـام مـانـده مبـادا            نگاه چپ بکـند بـادِ هـرزه‌گـرد به خـیمه

عمو، عمود حرم بود و با تمام وجودش            نمی‌گذاشت جـسارت کند نـبَـرد به خیمه

باب‌الحوائج است و مشکل‌گشا اباالفضل            شد دستگـیر ما با، دستِ جـدا اباالفضل

در محـضرش ندیـدم شرمنده سائلی را            خیرات می‌کند چون بی سرصدا اباالفضل

گرچه مریض ما را دکـتر جواب کرده            دلـواپـسی نـداریـم، داریـم تا ابا الفـضل

بردار حـاجـتت را با خود حـرم بیـاور            عرض توسل از تو باقـیش با اباالفضل

دارم بـه لـب دوبـاره یـاد تـمـام امـوات            دردآشـنـا ابالفـضل، ای با وفا اباالفضل

از دشمنش زده سر، پیش حرم سرش خم            رزمش بجا ابالفضل، شرمش بجا اباالفضل

خالی شده‌ست اما در روضه می‌تـوانـد            صدبار پُر کند مشک از اشک‌ها اباالفضل

یک کوفه دست می‌زد در علقمه همینکه            دست مبارکش شد از تن جدا اباالفضل

داغش کمر شکست از آقای هر دو عالم            آن لحظه که صدا زد: «ادرک اخا» اباالفضل

به صورتی که از آن غم می‌زدود، غم داد            با صورت از بلندی، افـتاد تا اباالفضل

کو آن قـد بـلـنـدش؟ پـاشـیده بـند بنـدش            با نیزه بسکه جسمش، شد جابجا اباالفضل

باید حسین می‌رفت چون خیمه در خطر بود            میزد به سینه می‌گفت: آه آی خدا! اباالفضل

چون‌ بود شاه تشنه، بعد از شهادتش آب            از کوثر او ننوشید؛ ای مرحبا اباالفضل

در محـضر عـقـیله، جز بر فـراز نـیزه            بالا نـبـرد سر را، ای با حـیا اباالفضل